Era o 24 de agosto do ano 79 da nosa era cando unha explosión equivalente á potencia de cen mil bombas atómicas como a que caeu en Hirosima facía estoupar igual que nunha ola a presión, o Vesubio, expulsando á atmósfera gases venenosos e cinza ata unha altura de 20 kilómetros. Pesie á tremenda explosión os cidadáns de Pompeia seguiron cos seus labores, afeitos aos enfados do Vesubio. Un ha hora máis tarde comezou a chover "lapilli"(pedras pequeniñas) que en minutos cubriron por completo rúas e tellados.Os pompeianos entraron, asustados, nas sús casas. Cando chegou a noite esta alfombra tiña un espesor de seis metros e os tellados comezaron a ceder. Entón a xente tentou fuxir, pero xa era demasiado tarde. Sucedéronse terremotos e tsunamis e cando chegou o mencer do día seguinte, unha avalancha de laba arrasou canto atopou en 18 kilómetros á redonda. Non sepodái respirar pois o aire cheo de azofre alcanzou os 300ºC. Pompeia e a veciña cidade de Herculano quedaron cubertas dunha masa semellante ao chapapote e cuberta por cinza. Deste xeito e durante séculos esta cidade foi esquecida e descuberta 1700 anos despois de forma casual por un campesiño cando pretendía avrir un pozo. Foron enseñeiros do exército español quenes realizaron as primeiras excavacións, pois no ano 1748 o rei de Nápoles era Carlos de Borbón, futuro Carlos III de España.
Pero , como era Pompeia antes de desaparecer baixo a lava?
Pompeia era unha cidade cosmopolita. Tiñas rúas pavimetadas, alfantarillas¡do, pasos de peóns, termas, teatros con acomodadores, consultorios médicos e tabernas onde os cidadáns tomaban o paeritivo. Nunha delas, o termopolio de Larario, atopouse a recadacion dese día, 683 sestercios.
Tratándose dun porto de mar abundaban os comerciantes, realizábanse negocios, e se levaban a cabo todo tipo de maniobras políticas. Nas portas das casas inda se le "Salve lucrum" (Bienvenido dinero).
Había tendas de roupa, lavanderías onde blanqueaban as prendas con ouriños de comelo, alfareiros, adegas, vidrieiros, peixarías, carpinteiros de ribeira, xogadores de dados, templos de divinidades paganas e exipcias...E sexo e prostitución(existían nove burdeles).
Pero tamén era unha cidade refinada onde se comían nove clases de pan. A súa dieta completávase con figos, aceitunas, noces, peras, galletas e inda ourizos de mar. Aderezaban seus pratos con garum , unha salsa que importaban de Hispania. Nesta cidade respirabase arte e cultura, con pintores e poetas. Consérvanse 400 frescos no Museo Arqueolóxico de Napoles. As vivendas dos potentados estaban decoradas con mosaicos, tiñan fontes e xardíns. As mulleres ían a `perruqueria, lucían xoias deseñadas polos orfebres máis habiles da Campanía, vestían á moda.
(Estracto do artigo de Carlos Manuel Sánchez no dominical do diario "El País" del 2 de enero de 2011)
